Elín Sigurðardóttir

Kæru félagar, ég hef oft stigið í pontu og rætt um ýmis mál s.s fátækt og velferð. Ég hef oft tekið að mér það hlutverk að vera reiða og eða leiðinlega konan. Nú hef ég líka ákveðið að gefa kost á mér í framboð til stjórar flokksins.

Ég hef haft það að leiðarljósi að samvinna og samræður skili meiru heldur en deilur og illindi. Ég hef þó leyft mér það að koma með gagnrýni og aðhald þegar mér hefur þótt þess þurfa. Nú er svo komið að ég verð að hefja raust mína fyrir framan hæstvirta ráðherra og þingmenn flokksins. Nú er svo komið að ég get ekki lengi á mér setið. Háværar kröfur um leiðréttingar á íbúðalánum hafa ómað síðan í hruninu. Ýmsar leiðir hafa verið ræddar, og miklar gagnrýnisraddir hafa heyrst um að EKKERT hafi gerst! Þó var ákveðið með samkomulagi þann 15. Janúar 2011 að fara í aðgerðir í þágu yfirveðsettra heimila í daglegu tali nefnt 110% leiðin. Í september sl. kom út skýrsla eftirlitsnefndar viðskiptaráðherra sem m.a átti að taka út framkvæmdina á 110% leiðinni.  Í henni kemur ýmislegt í ljós sem kallar á frekari aðgerðir stjórnvalda. Flokkur sem kennir sig við félagslegt réttlæti hlýtur að rísa upp þegar fram kemur í skýrslunni með leyfi fundarstjóra;

„Húsnæðiskaupendur sem vildu haga fjármálum sínum af skynsemd á þensluárunum frá 2004-2008 tóku lán í íslenskum krónum hjá íbúðalánasjóði og fengu viðbótarlán gegn lánsveði frá lífeyrissjóði eða sparisjóði sem starfaði í samvinnu við íbúðalánasjóð. Aðrir einstaklingar tóku lán hjá Kaupþingi, Glitni, Landsbankanum eða öðru fjármálafyrirtæki í jenum eða svissneskum frönkum þó tekjur væri ekki í þessum myntum, sem telja verður óvarkárt þó svo að sú staðreynd sé fyrir hendi að fjármálafyrirtækin hvöttu til slíkrar lántöku einstaklinga og gerðu minna úr áhættunni en hún raunverulega var.“

Já sumir voru skynsamir, keyptu ekki gylliboð bankanna og töldu sig vera að fara varlega. Þessi hópur á það sameiginlegt að hafa haft aðgang að lánsveðum hjá ættingjum. Þannig hafa þúsundir ungra einstaklinga sem lögðu kaup á sína fyrstu eign fengið lánsveð hjá ættingjum, flestir hjá foreldrum. Þetta er fólk sem nú berst í bökkum við að greiða af lánum til þess að ekki sé gengið á eignir vina og vandamanna. Margir farnir að skulda langt yfir 110% en fá ekkert leiðrétt þar sem lánsveðin teljast ekki með. Þetta hlýtur að teljast óréttlæti á háu stigi. En í skýrslu nefndarinnar kemur fram að þetta hafi skapað handahófskennt óréttlæti við beitingu á 110% leiðinni. En dæmi um þetta kemur fram í skýrslunni með leyfi fundarstjóra;

„Einstaklingar sem tóku húsnæðislán tengd erlendum myntum hafa nú fengið lán sín lækkuð niður í 110% af markarðsverði eignar sinnar. Óheppnir viðskiptavinir Íbúðalánasjóðs, lífeyrissjóða og/eða sparisjóða sitja hins vegar uppi með heildarlánabyrði sem getur verið talsvert yfir 110% mörkunum vegna þess að höfuðstóll lánsveðláns þeirra er látinn óhreyfður. Það má því segja að 110% úrræðið taki ekki nema að takmörkuðu leyti á skuldavanda þeirra sem reyndu að sýna aðgæslu og forsjálni í ákvörðunum sínum.“

VG var flokkurinn sem hvatti til aðgæslu í ríkisfjármálum í aðdraganda hrunsins. Sjálfri var mér kennt að kaupa hluti þegar ég væri búin að spara fyrir þeim. Það þurfti ekki stóra auglýsingaherferð frá einum stærsta viðskiptabankanum til þess að fá mig til að átta sig á því. Hrópleg ósanngirni í þessu máli sem og öðru tel ég líklega ástæðu fyrir vaxandi ólgu fólks í samfélaginu. Það er eðlilegt að fólk beri sig saman við einstaklinga/fjölskyldur í svipaðri stöðu. Úr þessu þarf að bæta og það erum við sem þurfum að gera það vegna þess að enginn annar mun gera það.

Að lokum vil ég taka undir lokaniðurstöðu nefndarinnar þar sem stjórnvöld eru hvött til þess að gera stöðu lánstaka með lánsveð sambærilega við stöðu annarra lántaka í 110% leiðinni.

Takk fyrir og góðan landsfund!

Ræða flutt á landsfundi Vinstri-grænna 28.10.2011

Hér má finna skýrslu eftirlitsnefndar

Hæstvirtur forseti, borgarfulltrúar og borgarbúar.

Þann 18. nóvember 2010 skipaði hæstvirtur Borgarstjóri starfshóp sem falið var að móta húsnæðisstefnu Reykjavíkurborgar til ársins 2020. Þann 6. september sl. var umræða um stefnuna hér í Borgarstjórn Reykjavíkur. Í þeirri umræðu kom fram að almenn sátt var um stefnuna þó svo að borgarfulltrúar gætu haft mismunandi skoðanir á útfærslum á einhverjum atriðum. Sú sátt endurspeglaðist m.a í jákvæðum umsögnum um stefnuna frá hagsmunaaðilum. Mánuði síðar eða þann 6. október voru tillögur starfshópsins samþykktar í borgarráði. Ég veit ekki með ykkur en mér finnst þetta ansi góður árangur hingað til og dæmi um það að hægt er að „vinda sér í hlutina“ þegar mikið liggur við. Við þurfum að fagna því sem vel er gert hér í okkar góðu borg og er Húsnæðisstefna Reykjavíkurborgar fyrirmyndardæmi um slíkt. Eins og ég benti á í ræðu minni þann 6. September sl. þá tel ég mikilvægt að stefnan verði lifandi plagg sem mótað verði áfram og unnið eftir en ekki enn ein rykfallin skýrsla sem fellur í gleymskunnar dá.

Mér þykja þær tillögur sem samþykktar voru í Borgarráði 6. október sl. gefa vísbendingar um að sú ósk mín gæti orðið að veruleika. Það sakar allavega aldrei að vera bjartsýnn. Þar voru samþykktar mikilvægar tillögur m.a um uppbyggingu námsmannaíbúða í Brautarholti, á Lindargötureit og á svæði Háskóla Íslands vestan Suðurgötu. Húsnæðismál stúdenta eru í miklum ólestri m.a eftir gjaldþrot Byggingarfélags Námsmanna og því ber að fagna samstarfi borgarinnar við Félagsstofnun stúdenta um fjölgun námsmannaíbúða miðsvæðis í Reykjavík.

Það ber að fagna tillögu um úttekt á hlutverki Reykjarvíkurborgar varðandi leigufélög en það er brýnt velferðarmál fyrir lágtekjuhópa sem og þá sem kjósa að fjárfesta ekki í húsnæði að koma á öflugum leigumarkaði í Reykjavík. Ef að Reykjavíkurborg getur tekið þátt í slíku þá tel ég það af hinu góða. Þar ber einna helst að líta til íbúasamvinnufélaga þar sem íbúar eru rétthafar í félögunum. Þannig er hægt að tryggja að arður af rekstrinum verði íbúunum sjálfum til góða í formi viðhalds, nýbygginga og góðra leigukjara. Ekki má falla í þá gryfju að nota opinbert fjármagn til þess að ausa undir arðgreiðslur til einkaaðila s.s verktaka en dæmi sýna að slíkt hefur verið misnotað t.d þegar verktakar fengu sérstök lánakjör til uppbyggingar á leigumarkaði en seldu síðan eignirnar á almennum markaði og hirtu gróðann. Fyrir þannig svik verður að girða þannig að slík mistök endurtaki sig ekki.

Mikilvægt er að setja hlutfall leiguhúsnæðis inn í gerð aðalskipulags, hverfis- og deiliskipulags. Ég tel að 20% leiguíbúða í grónum hverfum og 25% í nýjum hverfum og á þéttingarsvæðum sé raunhæft markmið. Þó svo að þessari tillögu hafi verið vísað til umsagnar skipulagsráðs þá hef ég fulla trú á jákvæðri umsögn þaðan. Ég viðurkenni að ég hef ekki kynnt mér nýtt aðalskipulag í þaula en ég tel að þessar áherslur rími vel við þau markmið sem ég hef séð útlistuð í þeirri vinnu. Ef að Reykjavíkurborg ætlar að axla ábyrgð á uppbyggingu leigumarkaðar sem stærsta sveitarfélag landsins er aðalskipulag mikilvægt verkfæri í þeirri vinnu.

Ég er sérstaklega ánægð með tillögu um úttekt á Félagsbústöðum enda vann ég ötullega að því í starfshópnum að slík úttekt yrði gerð. Ég vil þó brýna mikilvægi þess að skipaður verði starfshópur til þess að móta formlega eigendastefnu Félagsbústaða, þar sem m.a þarf að taka á rekstarformi félagsins. Mikilvægt er að Reykjavíkurborg vinni slíka stefnu sjálf áður en til hugsanlegrar samvinnu kemur á höfuðborgarsvæðinu um rekstur félagslegs húsnæðis. Ég tel þó mikilvægt að Félagsbústaðir reki áfram húsnæði fyrir þá sem ekki geta leigt á almennum leigumarkaði þrátt fyrir sérstakan stuðning. Ég tel brýnt að félagslegt leiguhúsnæði þ.m.t Félagsbústaðir séu áfram í eigu opinberra aðila og tel ekki að einkavæða eigi slíka starfssemi. Auk þess er mikilvægt að Borgin endurskoði með hvaða hætti kosið er í stjórn Félagsbústaða óháð því hvað úttekt innri endurskoðunar leiðir í ljós.

En hver eru næstu skref?

Mikilvægt er að halda áfram á þeirri braut að veita húsnæðissamvinnufélögum og félagasamtökum sem hyggjast bjóða upp á leigu- og búseturéttaríbúðir á viðráðanlegum kjörum forgang við úthlutun lóða hjá Reykjavíkurborg. Tillögurnar um lóðir til Félagsstofnunar Stúdenta um námsmannaíbúðir eru góð byrjun en við verðum að halda áfram á sömu braut.

Reykjavíkurborg þarf síðan að fara í þá vinnu að endurskoða og samræma eins og kostur er reglur um sérstakar húsaleigubætur í samvinnu við önnur sveitarfélög á höfuðborgarsvæðinu. Slík vinna myndi ýta undir þá framtíðarsýn að líta á höfuðborgarsvæðið sem eitt búsetusvæði. Samræmdar reglur um sérstakar húsaleigubætur gætu einnig leitt til þess að auka félagslega fjölbreytni í nágrannasveitarfélögunum sem hlýtur að teljast gott.

Upp hafa komið hugmyndir um að skipa að nýju starfshóp um húsnæðisstefnu sem hefði það hlutverk að fylgja stefnunni eftir til dæmis með því að fylgjast með þeim tillögum og aðgerðum sem koma í kjölfar stefnunnar. Ég vill nota tækifærið hér til að lýsa yfir stuðningi mínum við slíkar hugmyndir því þannig mætti tryggja þá sýn mína að Húsnæðisstefna Reykjavíkurborgar til ársins 2020 verði lifandi plagg sem hefur það markmið að auka húsnæðisöryggi borgarbúa og þar með bæta og efla lífsgæði þeirra.

Í dag flutti ég jómfrúrræðu mína í Borgarstjórn Reykjavíkur um húsnæðisstefnu Reykjavíkurborgar til 2020, ræða mín fylgir hér á eftir.

Hæstvirtur forseti, borgarfulltrúar og borgarbúar.

Ég tók vel í það þegar mér var boðið í starfshóp um húsnæðisstefnu Reykjavíkurborgar til ársins 2020 enda hef ég haft áhuga á húsnæðismálum lengi. Mikilvægt er að borgin marki sér heildstæða stefnu í húsnæðismálum. Sú staðreynd að slík stefna hefur ekki legið fyrir hefur haft afdrifaríkar afleiðingar fyrir Reykvíkinga m.a með þeirri þenslu sem átti sér stað í byggingu húsnæðis á höfuðborgarsvæðinu og þá óheillaþróun sem varð þegar sveitarfélög á höfuðborgarsvæðinu fóru í „samkeppni“ um íbúanna án samráðs eða heildarsýnar.

Nú standa þúsundir íbúða tómar, leigumarkaðurinn er í uppnámi vegna skorts á langtímaleiguhúsnæði og margir íbúar Reykjavíkur eiga sífellt erfiðara meið að eyða sífellt hærra hlutfalli tekna sinna í húsnæði. Þensla á húsnæðismarkaði átti sér fjölmargar orsakir og hófst með því að stjórnvöld lögðu niður verkamannabústaði, íbúðalánasjóður og bankar fóru að bjóða 90% lán til íbúðakaupa samhliða því sem engin opinber stuðningur var við uppbyggingu leigumarkaðar. Það er því að mínu mati mikilvægt að ríki og sveitarfélög axli þá ábyrgð sem felst í skipulagi og uppbyggingu á húsnæðismarkaði. Húsnæðisstefna Reykjavíkurborgar verður vonandi til þess að borgin axli þá ábyrgð sem henni ber sem stærsta sveitarfélag landsins.

Það kom mér á óvart þegar ég hóf störf með starfshópnum hversu mikill frumskógur húsnæðismarkaður í Reykjavík er í raun og veru og hversu mikill tími starfshópsins fór í kortlagningu á honum. Sem dæmi má nefna að hvergi voru til heildartölur yfir fjölda leigjenda í Reykjavík og því þurfti að safna saman gögnum úr ýmsum áttum. Mjög mikilvægt er að gögn liggi til grundvallar þegar sveitarfélög vinna við skipulag enda er það mikið ábyrgðarverkefni að slíkt skipulag svari þörfum samfélagsins til lengri tíma.

Því fagna ég þeirri ákvörðun að móta húsnæðisstefnu fyrir Reykjavík til ársins 2020 til þess að bregðast við þeirri stöðu sem upp er komin en líka til þess að hafa framtíðarsýn í húsnæðismálum og vonandi koma í veg fyrir mistök fortíðar. Andrúmsloftið í starfshópnum var gott og sátt náðist um þær tillögur sem hópurinn leggur til. Þó er það alltaf þannig að hver og einn fulltrúi hefur sínar áherslur og því ætla ég að nýta tækifærið til þess að fara í gegnum megináherslur Vinstri grænna varðandi húsnæðismál.

Í húsnæðisstefnu Reykjavíkurborgar er lagt til að við gerð nýs aðalskipulags verði gert ráð fyrir 25% leigu og búseturéttaríbúðum hið minnsta. Þessu ber að fagna enda mikilvægt að efla leigumarkaðinn í Reykjavík þannig að leiguhúsnæði verði raunhæfur valkostur fyrir þá sem leita að öruggu og boðlegu húsnæði á viðráðanlegum kjörum. Mikilvægt er að borgin setji skýr skilyrði ef nýta á þá leið að forgangsraða lóðaúthlutunum til leigufélaga. Einnig er mikilvægt að skoða þann kost að Reykjavíkurborg taki þátt í að fjármagna langtíma leigufélög.

Þar ber einna helst að líta til íbúasamvinnufélaga þar sem íbúar kaupa sig inn í félögin með leigu – eða búseturétti og verða þannig rétthafar í félaginu og sjá um rekstur þess. Þannig má tryggja að arður af rekstrinum verði íbúunum sjálfum til góða í formi viðhalds, nýbygginga og góðra leigukjara. Ekki má falla í þá gryfju að verktakar geti fengið lóðir á sérstökum kjörum undir leiguhúsnæði á viðráðanlegum kjörum en nýti síðan lóðirnar í eitthvað allt annað.

Einnig ber að fagna þeirri tillögu að uppbyggingu á ódýrari húsnæðiskostum verði skipulögð í tengslum við almenningssamgöngur. Það mætti þó ganga  ennþá lengra með þá hugsun og flétta almenningssamgöngur af alvöru inn í allt skipulag borgarinnar og gera þannig almenningssamgöngur að raunhæfum valkosti við einkabílinn.

Þær hugmyndir um að samræma vaxtabótakerfið og húsaleigubótakerfið í eitt húsnæðisbótakerfi tel ég af hinu góða, þannig verður einstaklingum ekki mismunað í stuðningi hins opinbera eftir því hvort þeir ákveði að leigja eða kaupa sér húsnæði. Best væri ef ríkið tæki yfir almennar húsaleigubætur og sveitarfélög á höfuðborgarsvæðinu myndu samræma reglur um sérstakar húsaleigubætur. Þannig er tryggt að einstaklingar sem þurfa á sérstökum húsaleigubótum að halda geti flutt milli sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu.  Í dag er það nánast ómögulegt, þar sem einstaklingar þurfa að búa í Reykjavík í þrjú ár til að eiga rétt á sérstökum húsaleigubótum.

Einnig er mikilvægt að leigjendum sé ekki mismunað eftir því hvar þeir leigja þannig að réttur til sérstakra húsaleigubóta ákvarðist ekki af leigusala eins og nú er, en skv. núgildandi reglum hafa t.d leigjendur Öryrkjabandalagsins, Félagsstofnunar stúdenta og annarra félagasamtaka ekki rétt á sérstökum húsaleigubótum. Mikilvægt er að stuðningurinn sé hlutfall af leigukostnaði viðkomandi og því þurfa húsaleigubætur að hækka í takt við hækkandi leiguverð. Það er ólíðandi fyrir þá sem þurfa á stuðningi að halda að húsaleigubætur standi í stað meðan leiguverð hækkar sífellt eins og raunin hefur verið undanfarin ár

Málefni Félagsbústaða hafa voru til umræðu í starfshópnum enda var það hlutverk hans að „móta stefnu um framtíðarsýn og hlutverk Félagsbústaða hf.“ Félagsbústaðir eru stór hluti af leigumarkaðnum í Reykjavík með ríflega 2.150 íbúðir í útleigu sem metnar voru á 32.6 miljarða árið 2009. Félagsbústaðir hafa verið hlutafélag í 100% eigu Reykjavíkurborgar frá árinu 1997. Ég fagna tillögu þess efnis að gera sérstaka rekstarúttekt á Félagsbústöðum. Í kjölfarið þarf Reykjavíkurborg að marka sér formlega eigendastefnu þar sem m.a verður tekið á rekstarformi félagsins.

Það hlýtur að teljast furðulegt hversu lítil tengsl eru milli Félagsbústaða og Reykjavíkurborgar. Ég hóf að grennslast fyrir um fyrirkomulag á stjórnarkjöri í félagið en í núverandi fyrirkomulagi tilnefnir Borgarstjóri fulltrúa sinn á aðalfund félagsins. Tilnefningar til stjórnar eru ekki teknar til umfjöllunar í Borgarstjórn Reykjavíkur eða borgarráði, þetta hlýtur að teljast óeðlilegt ef ekki orka tvímælis þegar um svo stórt fyrirtæki í 100% eigu Reykjavíkurborgar er að ræða. Ég teldi eðlilegasta stjórnsýslu að Borgarstjórn kysi fulltrúa í stjórn Félagsbústaða eins og í stjórnir fjölmargra annarra fyrirtækja í eigu borgarinnar. Ef Borgarstjórn Reykjavíkur þarf að breyta rekstrarfyrirkomulagi Félagsbústaða hf. til þess að þetta verði mögulegt tel ég tvímælalaust að hún ætti að gera það.

Það er full ástæða til að fagna lokatillögu starfshópsins um að gera átak í aðgengismálum þannig að fólk geti valið sér búsetu óháð aldri og líkamlegu/og eða andlegu ástandi. Einnig tel ég mikilvægt að Reykjavíkurborg setji sér skýra stefnu í aðgengismálum að opinberum byggingum Reykjavíkurborgar þannig að allir geti nýtt sér þær. Mikilvægt er að koma átaki í aðgengismálum af stað sem fyrst, til dæmis sem lið í atvinnuskapandi verkefni á vegum Reykjavíkurborgar.

Ég vil að lokum fagna því að þessi stefna liggi hér fyrir, það er hlutverk okkar allra sem kjörnir fulltrúar fyrir Reykvíkinga að sjá til þess að Húsnæðisstefnan verði lifandi plagg sem farið verður eftir og mótað áfram en ekki enn ein rykfallinn skýrsla sem fellur í gleymskunnar dá.  Samstaða náðist um stór mál í starfshópnum og því ber að fagna,  en vinnan einkenndist af samhug með hagsmuni Reykvíkinga að leiðarljósi. Slík vinnubrögð tel ég vera til fyrirmyndar fyrir borgina Einnig fagna ég þeirri ákvörðun Borgarráðs um að óska eftir umsögnum hagsmunaaðila sem og annarra borgarbúa um húsnæðisstefnuna.

Það er staðföst skoðun mín að stefna sem þessi verðu vandaðri eftir því sem fleiri koma að henni. Sú mikla samstaða sem myndaðist um húsnæðisstefnu Reykjavíkurborgar hlýtur að gefa fyrirheit um alvöru aðgerðir í kjölfarið. Við þurfum að grípa til aðgerða, við þurfum að þora að breyta og hugsa út fyrir rammann. Oft hefur verið þörf fyrir slíkt, en nú er brýn nauðsyn. Húsnæðisöryggi Reykvíkinga liggur að veði.

Elín Kristgeirsdóttir, húsfreyja og amma mín kenndi mér að sýna öðrum þá háttsemi sem ég vildi að aðrir sýndu mér – vera kurteis og þakka fyrir mjólkurkexið.

Í samfélaginu er margt eins og það á ekki að vera. Frjálshyggjupésar hafa vaðið hér uppi í partýinu síðan ég man eftir mér. Ég hef unnið ýmis störf m.a við ræstingar t.d á börum og það er vond lykt og allt í drasli eftir gleðskap og skemmtun gærdagsins. Engin veit hver ræstingarkonan er -hún vinnur óþakklátt starf sem öllum þykir þó sjálfsagt því allir vilja koma að hreinu borði. Ef að við sem viljum hafa áhrif á samfélagið í átt til félagslegs réttlætis, kvenfrelsis og umhverfisverndar ætlum að gera það skv. gömlum forskriftum spillingar kann það ekki góðri lukku að stýra.

Við hljótum að vilja ný vinnubrögð.

Ég starfa í Klúbbnum Geysi, sem er vinnustaður þeirra sem eiga eða hafa átt við geðræn veikindi að stríða. Þar eru teknar samhljóma ákvarðanir eftir að allir hafa fengið að tjá sínar skoðanir, en auk þess hlustað á sjónarmið annarra. Það getur oft verið erfitt að vinna í slíku umhverfi en jafnfram gefandi – ákvarðanir taka lengri tíma, en það er staðföst skoðun mín að ákvarðanir verði vandaðri eftir því sem að fleiri koma að þeim.

Samræður eru erfiðari en einræður – en hverju skila ræður sem engin hlustar á nema ræðumaðurinn? Er ekki eðlilegt að kona spyrji sig;

Hvernig getur fólk ætlast til að aðrir sýni þeim kurteisi ef þeir umgangast hvort annað af vanvirðingu og hroka?

Ef að við í vinstrihreyfingunni grænu framboði ætlum að breyta samfélaginu í átt að félagslegu réttlæti og samræðum þá er eðlilegast að við byrjum innan okkar eigin raða – verum róttæk – verum hugsjónarfólk – vinnum saman og tölum saman.

Ræða flutt á Flokksráðsfundi Vinstri-grænna 20.maí 2011.

Í dag veitti Mannréttindaráð Reykjavíkurborgar mannréttindaverðlaun borgarinnar í þriðja sinn. Það var samhljóða álit ráðsins að veita Hinsegin Dögum í Reykjavík verðlaunin að þessu sinni.

Ég óska Hinsegin dögum hjartanlega til hamingju með verðlaunin! Getur einhver hugsað sér borgina okkar án Gay Pride?

Lag dagsins; Ég er eins og ég er…

Gleði dagsins; Hinsegin dagar…

Árið 1990 voru þingkosningar í Myanmar (Búrma) og flokkur Auang San Suu Kyi var sigurvegari kosninganna. Hún hefur hlotið athygli alþjóðasamfélagsins vegna baráttu sinnar fyrir lýðræðisumbætur í landinu. Ýmis alþjóðleg mannréttindasamtök á borð við Amnesty International fylgjast náið með ástandi mannréttindamáli í landinu. Nauðungarvinna, barnaþrælkun og mansal kynlífsþræla er útbreidd. Myanmar er gríðarlega einangrað frá alþjóðasamfélaginu, öll umferð um netið fer fram undir eftirliti auk þess sem málfrelsi er lítið sem ekkert. Ríflega 2.100 pólitískir fangar eru nú í landinu.

Herforingjastjórnin notar kynbundið ofbeldi sem stjórntæki til að halda þegnunum í skefjum. Sterkur grunur er um að skipulagðar nauðganir á konum fari fram í landinu í nafni þjóðernishreinsana. Þjóðarmorð á minnihlutahópum er hinsvegar staðreynd í landinu. Alþjóðasamfélagið hefur fjallað lítið sem ekkert um þessi þjóðarmorð og annað „Rawanda“ viðrist vera að eiga sér stað á allra vitorði.

Herforingjastjórn ræður ríkjum í Myanmar undir forystu Than Shwe. Ríkisstjórn og þingheimur er nær allur skipaður herforingjum. Lýðræðislega kjörnir fulltrúar sem kosnir voru árið 1990 hafa verið í útlegð frá því í desember það ár. Auang San Suu Kyi hlaut friðarverðlaun Nóbels fyrir þá baráttu sína fyrir lýðræðisumbótum í landinu árið 1991. Hún hefur ítrekað verið sett í stofufangelsi af herforingjastjórninni. Hún hefur ítrekað setið í stofufangelsi frá árinu 1990, samfellt frá árinu 2003.

Þjóðaratkvæðagreiðsla um nýja stjórnarskrá fór fram í landinu árið 2008 og var hún samþykkt með yfirgnæfandi meirihluta. Það voru fyrstu kosningar í Myanmar síðan árið 1990. Framkvæmd þjóðaratkvæðagreiðslunnar hefur verið þar sem talið er að starfsfólk kjörstjórnar hafi fyllt út kjörseðla í stórum stíl á sumum kjörstöðum og kjósendur hvergi komið þar nærri. Í nýrri stjórnarskrá er Auang San Suu Kyi meinað að bjóða sig fram til opinberra embætta.

Kosningar fóru fram í landinu þann 7. nóvember sl. Alþjóðasamfélagið hefur fordæmt kosningarnar sem geta varla talist lýðræðislegar og útkoman lítið annað en pólitískur skrípaleikur. Flokki Auang San Suu Kyi var bannað að bjóða sig fram í kosningunum. Václav Havel fyrrverandi forseti Tékklands hefur vakið athygli á ástandinu á alþjóðavettvangi og varað alþjóðasamfélagið við að taka „kosningarnar“ í landinu alvarlega.

Ég tek heilshugar undir orð hans, við verðum að fordæma ástandið í Myanmar. Mikilvægt er að alþjóðasamfélagið beiti herforingjastjórnina öllum tiltækum ráðum til að fá hana að samningsborðinu og binda enda á ógnarstjórn síðustu áratuga í landinu!

Greinin birtist í Dagfara – tímariti samtaka hernaðarandstæðinga 1.tbl 37.árg

Ég hef flutt síðu mína www.elinsig.wordpress.com yfir á lénið www.elinsig.is og þar mun ég koma pistlum mínum og skoðunum á framfæri í framtíðinni. Það hentar mér að skrifa sjálfstætt og lúta eigin ritstjórnarstefnu.

Lag dagsins: Independent women
Pirr dagsins: Leiðindablogg

Þangað til næst

Í dag runnu kjarasamningar aðildarfélaga ASÍ og SA út. Nú er staðan þannig að lang stærstur hluti launafólks á almennum vinnumarkaði eru með lausa samninga. Enn fleiri samningar td. milli BSRB og hins opinbera renna út fljótlega ásamt fleiri samningum. En í hvaða stöðu er launafólk til að semja við vinnuveitendur um kaup og kjör?

Ég hef áhyggjur að komandi kjarasamningarviðræðum. Erfitt er að semja í kreppu þegar launafólk á að þakka fyrir að vera í vinnu í stað þess að standa í röðum eftir bótum. Ég treysti samtökum launafólks til að gera raunsæjar kröfur. Ljóst er að hækka verður lægstu launin og að hið opinbera verður að ganga lengur í að hækka skattleysismörk meira en þegar hefur verið gert. Þó er staðan þannig að í mínu félagi sem er BHM hefur staðan hreinlega versnað hjá mörgum og þar sem fjölmargir hafa tekið á sig beinar kjaraskerðingar, þetta verður að hafa í huga þegar gengið er til samninga á nýjan leik.

Ég óttast þau stöðuna í baráttunni fyrir bættum kjörum launafólks og varla hægt að segja að launþegar og vinnuveitendur sitji við sama borð í árferði sem þessu.

Ég tel mig þurfa að svara fyrir mig vegna greinar sr. Arnar Bárðar Jónssonar sóknarprests í neskirkju sem birtist á visir.is í dag. Þar er ég sem fulltrúi VG í mannréttindaráði Reykjavíkurborgar sökuð um að starfa í anda ráðstjórnar, þröngsýni og hafta og beðin um að hugsa opið og treysta náunganum.

Ég treysti fagfólki í skólum borgarinnar fyrir því að samstarfi milli skóla og trúfélaga sé vel háttað. Ég trúi því að víðast hvar séu málin í góðum farvegi. Hinsvegar hefur skólasamfélagið, bæði kennarar og foreldrar kallað eftir skýrari viðmiðum frá borginni.

Málið á sér langa sögu eða allt til ársins 2006 þegar menntaráð skipaði starfshóp um samskipti kirkju og skóla, þar átti m.a. Biskupsstofa fulltrúa. Starfshópurinn skilaði skýrslu árið 2007 sem tillaga Besta flokksins, Samfylkingar og Vinstri-grænna byggir að miklu leyti á. Þó svo að séra Örn sé þeirrar skoðunar að börn verði bara “að kyngja því” að tilheyra minnihlutahóp,  þá var starfshópurinn á annarri skoðun og taldi að “forðast ætti að skapa aðstæður þar sem börn væru fjarlægð úr hópnum”. Þessi skoðun er síðan ítrekuð í lögfræðiáliti sem unnin var fyrir Menntamálaráðneytið vegna  trúarbragðafræðslu í skólum.

Ég neita því hreinlega að ég sé að ganga erinda einhverra hagsmunahópa eða félagasamtaka við vinnslu þessarar tillögu. Ég er að vinna þetta mál eins og öll önnur mál, út frá minni sannfæringu og með mannréttindastefnu Reykjavíkurborgar að leiðarljósi. Ég deili einfaldlega ekki þeirri skoðun sr. Arnar Bárðar Jónssonar um að börnum beri einfaldlega að “kyngja því” að tilheyra minnihlutahópi. Í skólum Reykjavíkur á ÖLLUM börnum að líða vel óháð trúar-og lífsskoðana þeirra eða foreldra þeirra. Það tel ég vera opið og lýðræðislegt þjóðfélag.

Ég ætla ekki að skrifa langa færslu í tilefni af viðtali við Jón Gnarr og Einar Örn Benediktsson í fréttatímanum í dag. Ég vil þó benda á að ég hef átt gott samstarf við fulltrúa Besta flokks og Samfylkingar í mannréttindaráði við vinnslu tillögu um samskipti milli trúfélaga og skóla. Ég hef unnið af heilindum með öllum í ráðinu að góðum málum sem samrýmast stefnu VG sem og minni sannfæringu. Eftir lestur viðtalsins datt mér eftirfarandi ljóðlínur í hug;

Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt,
sem dropi breytir veig heillar skálar.
Þel getur snúizt við atorð eitt.
Aðgát skal höfð í nærveru sálar.
Svo oft leyndist strengur í brjósti, sem brast
við biturt andsvar, gefið án saka.
Hve iðrar margt líf eitt augnakast,
sem aldrei verður tekið til baka.

Þangað til næst…